Aleteia logoAleteia logoAleteia
poniedziałek 28/11/2022 |
Aleteia logo
For Her
separateurCreated with Sketch.

Zachodzi w ciążę. Matka prosi ją, by dokonała aborcji. A ona?

shutterstock_1070507450.jpg

Mladen Zivkovic | Shutterstock

Silvia Lucchetti - 17.01.22

Gdy Giulia odkrywa, że jest w ciąży, zwierza się z tego matce, a ta wpada w szał. Dziewczyna czuje się zdezorientowana i skłania się ku aborcji. Przełomowe okazuje się pewne spotkanie.

Dziecko w wieku dwudziestu trzech lat? Na pewno nie. Najpierw studia, dyplom, kariera. Finał tej historii wydaje się przesądzony, a decyzja – podjęta. Jednak życie, nawet w ostatnim ułamku sekundy, może zmienić bieg wydarzeń. Może sprawić, że po tysiąckrotnie powtarzanym „nie” powiemy „tak”, a zamiast „niemożliwe” powiemy „wierzę”.

Ciąża w wieku 23 lat

Widząc pozytywny wynik testu ciążowego, Giulia musiała niejednokrotnie krzyknąć „to niemożliwe”! – do samej siebie i do swojego narzeczonego. 27-letni Alberto skończył już studia i pracuje w oparciu o umowę na czas określony. Dla niej jednak, 23-letniej studentki marzącej o tym, by zostać architektem, wiadomość o tym, że spodziewa się dziecka, wydaje się oznaczać prawdziwy koniec. To właśnie powtarza jej własna matka, która dowiedziawszy się o ciąży Giulii, „wpada w szał”. Nie chce, by córka zatrzymała dziecko. W Giulii zaś mnożą się wątpliwości i lęki, a także zapewne poczucie winy:

Moja mama miała wobec mnie wysokie oczekiwania, zainwestowała we mnie to, czego jej samej brakowało. Ciągle się kłócimy – ona podkreśla, że zniszczę sobie przyszłość, że mój narzeczony nie zatroszczy się o mnie i o nasze dziecko. Tak naprawdę nigdy nie przepadała za Alberto.

Narzeczony zachęca ją, by zatrzymała dziecko

Alberto jest szczęśliwy, że został ojcem, mimo że wcale tego nie planowali. Mówi o tym Giulii, aby ją wesprzeć i dodać jej odwagi. To rzeczywiście jest miłość, która może tylko wzrastać.

Giulia jednak przechodzi kryzys. Zdanie matki jest dla niej bardzo ważne, wręcz fundamentalne, zwłaszcza, że została osierocona przez ojca, gdy była jeszcze dzieckiem. Dlatego też decyduje się, niestety, poprosić o formularz oświadczenia o dobrowolnym przerwaniu ciąży. Ale:

coś zaczyna się w niej odzywać. Doświadcza przedziwnego uczucia, którego nigdy wcześniej nie znała, i zastanawia się, co się z nią dzieje.

Spotkanie z wolontariuszami

Podążając za tymi nowymi, niezwykłymi odczuciami, w tajemnicy przed matką wybiera się do Centrum Pomocy Życiu Mangiagalli w Mediolanie. Towarzyszy jej Alberto.

Potrzebuje na spokojnie z kimś porozmawiać, bez kłótni, bez osądzania. Chce po prostu zostać wysłuchana.

Często zdarza się tak, że w przełomowych chwilach w życiu najbliższe nam osoby wiele mówią, ale tak naprawdę nie słuchają. Robią to, oczywiście, w dobrej wierze i z najlepszymi intencjami, kierowane chęcią pomocy. Zdarza się jednak, że zmartwienie i troska o członka rodziny nie pozostawia już miejsca na prawdziwe wysłuchanie drugiej osoby. A to jedyne, czego tak naprawdę potrzebuje, prócz wolności, by dokonać własnego wyboru.

Lorenzo

Mija czas, zmieniają się pory roku. Pewnego dnia wolontariusze CPŻ otrzymują wiadomość, prawdziwy bożonarodzeniowy dar:

12 grudnia urodził się Lorenzo. To najpiękniejszy prezent, jaki mogliśmy otrzymać na Boże Narodzenie.

Giulia kontaktuje się telefonicznie z Centrum Pomocy Życiu i, jak wezbrana rzeka, wylewa się z niej opowieść:

(…) zdecydowałam się zatrzymać dziecko, myśląc o mojej przyszłości, o naszej przyszłości. Jestem pewna, że uda mi się obronić i znaleźć pracę. Teraz jestem jeszcze bardziej zmotywowana! Alberto jest przeszczęśliwy i niemal zapomniałam… W firmie, w której jest zatrudniony, gdy przełożeni dowiedzieli się, że wkrótce zostanie tatą, zaproponowali mu umowę na czas nieokreślony.

Właśnie dlatego we Włoszech mówi się, że każde dziecko rodzi się z bochenkiem chleba pod pachą.

Cierpienie mamy Giulii

Serce Giulii przepełnia wdzięczność i nadzieja na przyszłość! Nie żywi też urazy do swojej mamy, która po narodzinach wnuka zaczęła na nowo się z nimi widywać. To kobieta nosząca w sercu wielkie cierpienie, z którego po latach zwierza się córce: jako młodziutka dziewczyna, pod naciskiem rodziny, poddała się aborcji.

Czasem nierozwiązane cierpienie jest jak przepaść, która może pochłonąć całą egzystencję. Jednak życie, choćby we łzach i bólu, gotowe jest przebudzić nas kwileniem niemowlęcia.

O, wspaniałe życie!
Bolesne, uwodzicielskie,
Cudowne życie!
Każesz mi rzucić się w morze,
Sprawiasz, że płaczę i tańczę
jak wariat, razem z tobą.

Tekst piosenki „Che vita meravigliosa” Diodato

Historia ukazała się na facebookowym profilu Centrum Pomocy Życiu Mangiagalli w Mediolanie.

Tags:
aborcjapro-life
Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia ukazuje się w siedmiu językach: angielskim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, portugalskim, polskim i słoweńskim.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Top 10
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail