Aleteia logoAleteia logoAleteia
wtorek 05/07/2022 |
Aleteia logo
For Her
separateurCreated with Sketch.

Bez wydumanych słów, od serca. Nigdy nie zapomnę pożegnania mojej przyjaciółki!

JUDY

fot. archiwum prywatne

Małgorzata Chrapkiewicz - 27.12.21

Siedzieliśmy w kręgu w ogrodzie, przy jej domu na wzgórzu, na skraju lasu. Wspominaliśmy jej niezwykłe życie... W całym tym niedowierzaniu i smutku z powodu odejścia Judy to spotkanie było jak promyk słońca ogrzewający nasze serca.

Poznałam ją w 2016 roku po przyjeździe do Kalifornii na staż podoktorski mojego męża. Została moją „English-in-Action partner”. Oznacza to, że jako wolontariuszka z ramienia uniwersytetu miała za zadanie spotykać się ze mną przez rok i rozmawiać po angielsku – po to, żeby łatwiej było mi wdrożyć się w życie w Ameryce.

Judy miała wówczas 76 lat i zachwycała swoją sprawnością – chodziła na wycieczki górskie, jeździła samochodem, gotowała obiady dla bezdomnych w Soup Kitchen.

Znałyśmy się zaledwie 2 tygodnie, kiedy napisałam, że musimy przełożyć kolejne spotkanie, ponieważ mój mąż musiał pilnie wyjechać do Polski, a ja mam pod opieką dwulatka. Jakież było moje zdziwienie, kiedy napisała, że pewnie jest mi ciężko samej z dzieckiem przez tyle dni i zaprosiła mnie z synkiem do swojego domu na obiad! Taka właśnie była – podchodziła do innych ludzi z empatią, zrozumieniem i wyciągała pomocną dłoń.

Czułam, że możemy rozmawiać o wszystkim – o relacjach z ludźmi, o problemach i marzeniach. Potrafiła niezwykle uważnie słuchać. Przynosiła mi wycinki z gazet z humorystycznymi komiksami, niestrudzenie starając się nauczyć mnie angielskich idiomów.

Kiedy w odwiedziny przyjechali z Polski moi rodzice, zaprosiła całą rodzinę na wystawny obiad, który sama przygotowała. Wyjeżdżając do Stanów, nigdy bym nie pomyślała, że spotkam tu tak tolerancyjną, otwartą osobę, która obcych ludzi przyjmie w swoim domu jak znamienitych gości.

Rok przeciągnął się na prawie 5 lat spotkań! Judy nie chciała brać kolejnej osoby z uniwersytetu, a ja byłam bardzo szczęśliwa, że możemy kontynuować znajomość, która przerodziła się w przyjaźń. 

Dzieliło nas bardzo wiele: wiek, narodowość, kontynenty, kultura, status majątkowy – okazało się, że te różnice nie mają znaczenia, bo łączyło nas coś znacznie więcej. Coś, co nazwałabym porozumieniem dusz. Coś, co może się nawiązać między dwiema osobami, tylko jeśli nie ma między nimi uprzedzeń kulturowych, poczucia wyższości czy „starszeństwa”, a jest otwartość i chęć przyjęcia drugiego człowieka.

W styczniu 2021 roku Judy trafiła do szpitala z udarem. Jej syn przesyłał nam informację o stanie zdrowia i prosił o modlitwę. Na początku rokowania były dobre, jednak później stan Judy się pogorszył. Nikt nie mógł uwierzyć, kiedy lekarze powiedzieli, że to ostatnie dni jej życia. 

W tych ostatnich dniach leżała w swoim domu otoczona rodziną. Zostałam zaproszona, by ją odwiedzić. Była w bardzo kiepskim stanie, prawie nie otwierała oczu i nic już nie mówiła. Usiadłam przy jej łóżku, a siostra Judy powiedziała: „Gosia is here” (tłum. Gosia jest tutaj). Nie byliśmy pewni, czy to usłyszała, więc jej syn powiedział jeszcze raz głośniej: „Mom, Gosia is here” (Mamo, Gosia jest tutaj) Judy jakby się przebudziła i powiedziała z wielkim trudem: „I know” (Wiem). Podobno nic już więcej później nie powiedziała, aż do momentu śmierci. To spotkanie było pełne łez. Jestem niezwykle wdzięczna, że mogłam wtedy przy niej być.

Miesiąc po śmierci zostaliśmy zaproszeni na spotkanie. Było tam kilkanaście osób, bliskich i ważnych dla Judy. Usiedliśmy na krzesłach w kręgu. Syn Judy zaczął swoją opowieść. Mówił, że jest ogromnym szczęściarzem, że miał taką mamę. Dowiedziałam się wtedy, jak wielu osobom pomogła. Mówiła mi co prawda, że zajmuje się wolontariatem od wielu lat, ale nie gloryfikowała swoich zasług. Okazało się, że przez jej ręce przewinęło się mnóstwo ludzi z całego świata, zwykle studentów czy doktorantów lub ich żon czy mężów przyjeżdżających na uniwersytet. Przez całe życie poświęcała się dla innych ludzi.

Syn Judy kilkakrotnie się rozpłakał. Reszta płakała razem z nim.

Każdy, kto chciał, mógł opowiedzieć swoją historię znajomości z Judy. Jej synowa przyznała, że nie mogła sobie wymarzyć lepszej teściowej! Siostra wspominała, że Judy zawsze była po jej stronie w starciu z apodyktycznymi rodzicami.

W opowieściach wszystkich przyjaciół przewijało się jedno – do Judy zawsze można było przyjść, zawsze była gotowa wysłuchać, okazać współczucie i zrozumienie.

Podczas tego spotkania jeszcze wyraźniej zrozumiałam, jak ogromne szczęście miałam, że na emigracji spotkałam właśnie ją.

Nigdy wcześniej nie uczestniczyłam w tak szczególnym pożegnaniu, które było uczczeniem pięknego i pełnego miłości życia cudownej osoby. Wszyscy byli skupieni wyłącznie na Judy i na celebrowaniu jej niezwykłego życia. Bez wydumanych, podniosłych słów. Od serca.

A gdybyśmy właśnie w taki sposób żegnali naszych bliskich? Razem, otoczeni dobrymi wspomnieniami. Może wtedy łatwiej by nam było przeżywać żałobę?

Tags:
dobra historiaprzyjaźńśmierć
Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia ukazuje się w siedmiu językach: angielskim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, portugalskim, polskim i słoweńskim.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Top 10
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail